Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

Μια αλληγορική (και βιωματική) ιστορία απώλειας που διαδραματίζεται σε ένα αρχετυπικό ∆άσος με βασικό πρόσωπο τη βαριά τραυματισμένη Ελαφίνα...

Ο Ιάσονας, φωτορεπόρτερ, αφηγείται μέσα από τις εικόνες του ιστορίες ανθρώπινες, στέλνοντας δυνατά μηνύματα, με την ελπίδα πως κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο...

Από τον καλλιτέχνη που απογοητεύεται από την ανικανότητα της τέχνης να μιμηθεί τη ζωή μέχρι τον περιπλανώμενο που συναντά το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου αλλά χάνεται στο βάραθρο της πείνας και της εγκατάλειψης, ο συγγραφέας υφαίνει ιστορίες που αψηφούν την αναμενόμενη γραμμικότητα της αφήγησης...

Πρόκειται για διηγήματα που τα χαρακτηρίζει το πολύμορφο περιεχόμενο και η ποικιλία θεμάτων τους αλλά και το ότι προκαλούν στον αναγνώστη πληθώρα συναισθημάτων...

Πώς αποχωρίζεσαι μια Κάρμεν; Χάνονται τάχα οι μεταξωτές λέξεις; Ποια ήταν η άγνωστη έγκυος; Πώς τελειώνει ένα μεταμεσονύκτιο γλέντι; Πού πήγαν τα ρούχα της; Σε τι χρησιμεύουν οι ξύλινες σκάλες; Μια Γαλήνη παράξενη, μια τρύπα στο ταβάνι, το κλικ του διακόπτη, τσεκούρια που στροβιλίζονται στο βαθύτερο χάος, ένα κορίτσι αφοσιωμένο στο θέατρο, μια λυγερή στην πέρα πλαγιά, ένα κλεμμένο φορτηγό, η τρελή μια νύχτα στο Χάραμα, οι δύο αδελφές κι ο Νυμφίος, ένα δανεικό σπίτι, το είδωλό της στον φθαρμένο καθρέφτη...

Πάνω απ’ όλα με είλκυε η τέχνη της κοπτικής και της ραπτικής...

Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε σπίτια που καταρρέουν, οι ιστορίες τους τρυπάνε το ταβάνι και δραπετεύουν...

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης ένας 40χρονος ψάχνει για δουλειά στο εξωτερικό...

Γεια! Σάς καλωσορίζω στο blog μου! ‘Μπουκάλι στη θάλασσα’ τ’ ονόμασα...

Σύντομες στιγμές της καθημερινότητας είτε στη προσωπική μας ζωή είτε στην εργασία, φωτογραφικά φευγαλέα ενσταντανέ, που κάποια, φαινομενικά, δεν έχουν σημασία, δεν γίνονται άξια προσοχής που όμως αν σταθούμε για λίγο με φιλοσοφική ή και σκωπτική, κάποτε, διάθεση θα διακρίνουμε πίσω τους να κρύβεται ομορφιά και υπέροχα νοήματα...

Οχτώ διηγήματα που τα συνδέει ένα κοινό στοιχείο: το αδιέξοδο, ο εγκλωβισμός σε συνθήκες βασανιστικές, για τις οποίες κυρίως ευθύνεται η εποχή μας παρά τα μεμονωμένα άτομα, που το κοινό σημείο τους είναι η προσπάθεια να σπάσουν την αδιέξοδη πολιορκία τους και μέσα από μια πορεία από το σκοτάδι προς το φως να πετύχουν τη διαφυγή και τη σωτηρία...

[…] Αγκαλιασμένοι απολάμβαναν τα κατεκτημένα τους εδάφη...

Το συρτάρι είναι ανοιχτό...

Στις σκοτεινές πλαγιές ενός απότομου βουνού, σε ένα παγκάκι στην άκρη του γκρεμού, στα κεραμίδια μιας σκεπής και σε ένα μαύρο μονοπάτι προς άγνωστη κατεύθυνση, ιστορίες σκοτεινές και αποτρόπαιες, λαμβάνουν χώρο...

Η Γιάννα Γούναρη έχει έναν εξαιρετικό τρόπο να γράφει χωρίς να φαίνεται ότι γράφει...