Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

Ποιήματα και διηγήματα στο βιβλίο εναλλάξ...

«Ελάτε ν’ αποσπερίσουμε!» Πόσο όμορφη λέξη… Μυρίζει φούλι απ’ τη γλάστρα της αυλής κι αύρα θαλασσινή...

Εξωτερικά, η πόλη μου ήταν μια πόλη σαν όλες τις άλλες, οι άνθρωποι γεννιόντουσαν, σπούδαζαν, ερωτεύονταν, παντρεύονταν, έπιαναν δουλειά...

Το μάτι της βελόνας είναι μια συλλογή από ιστορίες που αναφέρεται σε περιστατικά της ζωής καθημερινών ανθρώπων, τα οποία είναι αρκετά μικρά ώστε να χωρούν στο «μάτι της βελόνας» δεν είναι όμως διόλου ασήμαντα...

Μέσα μου νιώθω ένα άγριο κενό Έχω βδομάδες μήνες χρόνια να ηρεμήσω, αν υπήρξα ήρεμη ποτέ Λύγισέ με κυριάρχησέ με εξαπάτησέ με, μόνο μη σωπαίνεις Δάκρυα κόκαλα σάλιο, ιστοί ούρα σπέρμα, αυτά υπάρχουν μέσα μου Η ζωή μου δεν διαφέρει από τη ζωή άλλων ανθρώπων Κι ό,τι απομένει είναι πάντα απαλό *** Δεκατρείς ιστορίες για την υφή, το βάρος και το μέγεθος αυτού που απομένει όταν οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν μετεωρίζονται στο κενό...

Μια ιστορία με δράση, στοχασμό, συμβολισμό...

Η ισχύς του δικτύου περιορισμένη, “Reconnecting…” αναβοσβήνει στην οθόνη του κινητού σε κάθε απόπειρα επανασύνδεσης...

Το Ποδήλατο ...

«…Υπάρχουν οι ήρωες...

Με σκηνικό τη Νέα Ζηλανδία, το Ανατολικό Βερολίνο, το Λονδίνο, την Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τη Μάλτα, μία νουβέλα και οχτώ διηγήματα ξετυλίγονται, λυρικά αντλημένα από την πραγματικότητα υπό το κοσμοπολίτικο πρίσμα ενός διπλωμάτη, από την εφηβεία του μέχρι την αφυπηρέτησή του...

Γυναίκες, απλές, καθημερινές...

Ταρτάρεια οροσειρά...

- Αν σας έπιανε ένα φανάρι στον δρόμο από το σπίτι σας ως εδώ, δεν θα βρισκόσαστε απέναντί μου...

Κυκλοφορώντας άλλοτε σε περιοχές του «τότε», σπανιότερα σε ατραπούς του «μετά» κι επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην επικράτεια του «τώρα», συναντιέμαι με παίχτες ασύμμετρων παιχνιδιών, συμμετέχω σε δείπνα όπου θα κλείσουν ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, περιπλανιέμαι στα άγρια μονοπάτια της ζούγκλας του Μεξικού, μετέρχομαι μετακομίσεις, παρασύρομαι από την Ίμα τη γλυκόλαλη Περουβιανή, εγκαθίσταμαι για σύντομα χρονικά διαστήματα στις αυλές της ανέχειας, ανακαλώ τον έρωτα σε ανεμοδείχτη εκκλησιάς μικρής πολιτείας, ενώνω τη δική μου φωνή με εκείνες των δικών μου τεθνεώτων, παρακολουθώ την ιδιότυπη πασαρέλα πήλινων –τάχα μου!– σωμάτων, σκιάζομαι από δήθεν αθώες φωτογραφίες, υποκύπτω στη γοητεία της καθυστερημένης εκδίκησης… Τελικά, πρέπει κάποιος να μιλήσει και για τον θείο Σάκη… Εγώ! – αποφασίζω...

Η συλλογή αποτελείται από δέκα διηγήματα και μια νουβέλα...