Νεοελληνική πεζογραφία - Προσωπικές αφηγήσεις

Le souvenir comme un long cri inextinguible...

Στο βιβλίο περιγράφεται σε πρώτο πρόσωπο από τον συγγραφέα η ζωή του ως αγροτικού ιατρού στο νησί της Ίου...

Από φοιτητής θυμάμαι, αγαπούσα τα καίρια και τα ακαριαία κείμενα από αντίδραση στη φλυαρία της εποχής και από επιθυμία να σχολιάζω τα εφήμερα σε κλίμακα διαχρονίας...

Μέσα από τις δυνατότητες που προσφέρει η διαδικασία της θεατρικής πράξης προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε το προφανές, να προκαλέσουμε την αφύπνιση και να διατηρήσουμε την εγρήγορση...

Βίωσα µια σειρά από γεγονότα που συνέβησαν στην πόλη µου τις Σέρρες αλλά και σ’ εµένα προσωπικά, που µε σηµάδεψαν από την παιδική µου ηλικία και που νοµίζω ότι έπρεπε να τα καταγράψω µε τη µορφή µιας σειράς βιωµατικών αφηγηµάτων ή και διηγηµάτων, στα οποία τα ίχνη της µυθοπλασίας που χρησιµοποίησα δεν αποτελούν το κεντρικό σηµείο αναφοράς αλλά βοηθούν στην καλύτερη κατανόησή τους...

Όταν η ιστορία αρχίζει να μοιάζει με παραμύθι που το νήμα του χάνεται στη σιωπή, όταν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων ντύνονται το ρούχο της φθοράς των ιδεών και της ένδειας ιδανικών, μόνο η μνήμη μπορεί να ανασυνθέσει τα θραύσματα του ραγισμένου καθρέφτη της αλήθειας...

Εμπνευσμένη από τα αναγεννησιακά retables, τρίπτυχα εικονοστάσια που αφηγούνται τις ζωές των αγίων, η συγγραφέας συνέθεσε το πορτρέτο της μητέρας της, Χέντι Ντίνερ, σε τρεις ενότητες, τις οποιίες συνδέει η συναρπαστική προσωπικότητα της Ουγγροεβραίας ηρωίδας,

Αφορμή για να γραφτεί αυτό το βιβλίο στάθηκε ένα τραγικό συμβάν που σημάδεψε σκληρά την ζωή μου, αλλά και ολόκληρης της οικογένειάς μου...

Το βιβλίο αυτό, είναι ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα, εμπειρίες συνθεραπευoμένων του και ανθρώπων που γνώρισε κατά την περίοδο της εμπλοκής του με τα ναρκωτικά....