Με μια γλώσσα αιχμηρή, χειρουργική όπως και στα ποιήματά της, η Μαρία Κοπανίτσα ανατέμνει εδώ, χωρίς παραχωρήσεις, μεγάλα και εν μέρει απύθμενα θέματα της ζωής: συμβατικούς και αντισυμβατικούς έρωτες, ασθένειες, πόνο και ηδονή, στιγμές θανάτου, αναμνήσεις, γονείς και οικογενειακές ιστορίες, τους ξένους μέσα στην προσωπική ζωή...
«Συνεχίσαμε να βαδίζουμε δίπλα στα τείχη, περάσαμε τον πύργο του Μιθριδάτη, κατηφορίσαμε στον ταρσανά και στα ψαράδικα, προσπεράσαμε τα κέντρα με τη φασαρία και τα τραγούδια...
Η κόρη του αστυνόμου Κώστα Χαρίτου έχει τελειώσει με επιτυχία τις εξετάσεις του διδακτορικού της στη νομική και ξεκινάνε με τον αγαπημένο της για διακοπές στην Κρήτη...
«Είναι ένα παλιό Μοναστήρι στα βουνά που οι συναγωνιστές µας το έχουν κάνει φυλακή… Εκεί, είναι σαν να τους καταπίνει η γη τους κρατούµενους… Και, µα τω Θεώ, η γη τούς καταπίνει!»
1998…
Με αφορµή µια εκδροµή στον Φενεό της Κορινθίας και στην περίφηµη Μονή του Αγίου Γεωργίου που δεσπόζει στην περιοχή, η Χριστίνα, µια νεαρή δασκάλα, θα ανακαλύψει το έγκληµα που συντελέστηκε εκεί κατά τη διάρκεια της γερµανικής Κατοχής και το οποίο συνδέεται µε την ιστορία της συνονόµατης γιαγιάς της, για την οποία δε γνώριζε σχεδόν τίποτα…
Αιγιαλεία, δεκαετία του ’30…
Σε ένα όµορφο χωριό, δεµένο µε την καλλιέργεια της σταφίδας, δύο νεαρά παιδιά ερωτεύονται...
Ένας επίδοξος συγγραφέας, μια γυναίκα που έχει χάσει το παιδί της, μια ηλικιωμένη που λαχταρά να επανασυνδεθεί με το δικό της και ένας άντρας διαλυμένος από ενοχές...