Καθώς περνούν οι κουρασμένες μέρες
μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη,
κρυμμένος μες στις πικροδάφνες
ονοματίζεις τις αράχνες:
τον υφαντή, τον ερημίτη, την λυκοαράχνη,
τον αμαυρόβιο, την αγελήνη, την αργιόπη,
να πλέξουν γύρω σου τον πιο όμορφο ιστό τους
από ολόχρυσο μετάξι υφασμένο,
να παγιδέψουν στις κλωστές έναν αστρίτη,
στις οψιδιανές ακτές να τον αφήσουν
πλάι στην ξερή τη λάβα να στεγνώσει,
το αστροκέντητό του δέρμα να φορέσεις
να ξεγελάσεις τον Αγγελοκρίτη
με το ακόντιο του Δρακοκτόνου,
και πάλι κάπου εκεί απ’ τις πικροδάφνες
την άρμη του Αυγούστου να σκορπίσεις,
τα κρίματα του κόσμου να σκοτώσεις...
ΜΙΚΡΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Κι αν δεν βρούμε ποτέ Ιθάκη,
αν την προσπεράσουμε;
Τι θα μας απομείνει;
Ταξίδι ατέρμονο;
Όνειρα αστροκεντημένα σε νυχτερινούς ορίζοντες;
Το αλμυρό τραγούδι κάποιας αχαρτογράφητης θάλασσας;
Έρωτες του κύματος κρυμμένοι στην ομίχλη;
Σειρήνες μιας ποθητής, άγνωστης πατρίδας;
Μύθοι μακρινοί, περίεργοι,
γύρω απ’ τη καρδιά, με σπάγκο,
πλεγμένα νήματα από θεές της Μοίρας,
μιας δεύτερης, κρυφής ζωής...
Η Κύπρος ξεχωρίζει και στην ποίηση!
Από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα, οι άνθρωποι τρέφουν ένα µεγάλο φυσικό, αλλά και µεταφυσικό ενδιαφέρον για το φως...
Μία ποιητική συλλογή που μας αφηγείται την τραγική ιστορία ενός νεαρού ζευγαριού, μα κυρίως τον έρωτα τους
Η πρωταγωνίστριά µας δεν έχει ξαναγνωρίσει τον έρωτα, µέχρι που τα µάτια της συναντούν τα γαλανά δικά του...
Από τη Σιωπή… στον Λόγο…
Ένα σκαλοπάτι μετά, κι ύστερα;
Τι θα φανεί;
Περνώ απέναντι και παίρνω ανάσες και συνεχίζω…
Συνεχίζω από εκεί όπου είχα (σχεδόν) σταματήσει...
Ο τίτλος της συλλογής Δοκιμές αβλαβούς διέλευσης περιέχει έναν ναυτικόν όρο: αβλαβής ονομάζεται η διέλευση εκείνη ενός πλεούμενου, όταν δεν προξενεί βλάβη στην κοντινή στεριά, από έλλειψη σεβασμού στους ναυτικούς κανόνες δικαίου...