Ο έρωτας και ο θάνατος σε πολλαπλές αποχρώσεις, η ομορφιά και η δημιουργία, η μοναξιά και οι κοφτερές δαγκάνες της νοσταλγίας, η φθορά, η απειλή και ο κύκλος του χρόνου που τείνει να κλείσει δίνουν το στίγμα της νέας, 8ης κατά σειρά, ποιητικής συλλογής του Στάθη Κουτσούνη...
Ο ΜΑΗΣ
Αχ, θέλω να γράψω ένα ποίημα,
ποίημα, ναι, αληθινό
για τον μεγάλο μήνα Μάη
μα δεν μου βγαίνει
(μήπως στέρεψε η έμπνευσή μου;)
δεν μου βγαίνει με τίποτα
γι'' αυτό κι εγώ
μην έχοντας άλλο προνόμιο
πάρεξ μονάχα το μυαλό μου
σκύβω και λέω ταπεινά:
· Θεέ μου, Σ'' ευχαριστώ που ζω σχεδόν καλά
για έναν ακόμα
λουλουδιασμένο Μάη
(πάει, δεν πάει πια η φορτική ζωή μου μα)
το βάρος του σταυρού μου εγώ
σηκώνω με χαρά
κι έτσι
ενάρετα βαδίζοντας εδώ κι εκεί
χαίρομαι που ο Μάης
δεν έβρεξε πολύ, δεν χιόνισε
(αυτά τα κάνει ο χειμώνας)
χαίρομαι που οι περισσότεροι συνάνθρωποί μου
απολαμβάνουνε την άνοιξη,
τον Μάη, άντρα δυνατό και όμορφο...
Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ
Στη γειτονιά μου ένας πετεινός
κάθε πρωί (ενίοτε και μεσημέρι)
λαλεί διαλαλεί με διάτορη οξεία φωνή
τον ερχομό της νέας μέρας
όχι όμως πάντοτε
άλλοτε λαλεί κι άλλοτε όχι
ίσως γιατί να τον παίρνει ο ύπνος
ανάμεσα σε τόσες όμορφες κοτούλες
ύπνος γλυκός, ο πιο γλυκός
ο πρωινός ο ύπνος
λίγο πριν ξημερώσει
προτού η ροδοδάχτυλη αυγούλα
στον ουρανό γαρίφαλα σκορπίσει κατακόκκινα
τότε που ο πετεινός της γειτονιάς μου
ή κοιμάται ή λαλεί
τις περισσότερες φορές όμως λαγοκοιμάται
σε κάποιας κότας τη γλυκιά αγκαλιά...
With the fourth collection, the creator, more mature now, surrenders all the obstacles so as to redeem and complete an important circle, calling upon all of us (simple observers) to pass into the deeper and liberated expression of the Being...