Νεοελληνική ποίηση

Μια προσπάθεια, τίποτα άλλο, μια προσπάθεια να φτάσουμε απαλά, δίχως ενοχοποίηση, δίχως αυστηρή ματιά, χωρίς κριτική στο ανθρώπινο τραύμα...

Υποκρισία, ρατσισμός, σεξισμός, ανισότητα, τρομολαγνία, βία, αδιαφορία, περιορισμοί είναι μερικές από τις φλεγμονές μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε «σηπτικό σοκ» και παλεύει να αποκαταστήσει τη ροή των σκεπτόμενων ανθρώπων, να γεμίσει με οξυγόνο ελευθερίας και να επαναφέρει τους παλμούς της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας...

Ζυγίζω την ψυχή μου ...

Εν αρχή ην η περιδινούμενος ύλη όπως αυτή ανέβλυσε από την κόγχη του πρωτόπλαστου ματιού...

-

Εξήντα οκτώ πεζά ποιήματα αποτελούν τα τοιχώματα ενός κρατήρα και συγκρατούν το κενό που περιτοιχίζουν, παραπέμποντας συγχρόνως στην αρχαιοελληνική έννοια της λέξης που σηματοδοτεί ένα αγγείο και το κοίλον του...

Η ΜΑΡΙΑ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΛΗΜΜΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΥ ΛΕΞΙΚΟΥ Στό σκονισμένο «Λεξικόν τῆς Πρωΐας», ἔκδοση τοῦ 1933, βρίσκω ἕνα λῆμμα: «Κροατία∙ ὀνομασία παλαιᾶς χώρας τῆς Οὑγγαρίας, ἀνηκούσης νῦν εἰς τήν Νοτιοσλαυΐαν», θυμᾶμαι ἀπρόσμενα τή λέξη «στυπόχαρτο» τοῦ Σεφέρη: «στουπόχαρτο (τό)∙ ἀπορροφητικός χάρτης», σκέφτομαι τί θά γράφει γιά τή χώρα μου αὔριο, θά ὑπάρχει ἄραγε κι ἕνα οὐδέτερο λῆμμα «Μαρία» καί δίπλα μιά ἀραιή συνάθροιση λέξεων σάν ἄθροισμα ζωῆς; Στό ἰδιόρρυθμο λεξικό τοῦ κρυφοῦ συρταριοῦ σου, μέ τά λατινικά ὀνόματα φυτῶν καί τίς ἀρχαῖες ἐτυμολογίες ὑπάρχει μιά λέξη: «ξεκαρδίζομαι (ρ...

-

Ε Λ Α Φ Ι Μπορώ να κοιτάω Όπου θέλω Όμως όπου και να κοιτάζουμε Είμαστε απέναντι απ’ τις πράξεις μας Και τις νύχτες φτάνει στ’ αυτιά μου Η φωνή του ελαφιού Που έχει εγκλωβιστεί στο ορυχείο· Τότε παρακαλώ τους μεταλλωρύχους Να με γλιτώσουν από τις πέτρες της ζωής μου· Να με πάρουν μαζί τους στην επιφάνεια· Να δω το φως του ήλιου...

Μνήμες και λήθη Σκο...

Έν’ αγόρι μικρό τοσοδούλι Στων γονιών το κρεβάτι απλώνει Το κεφάλι στη μία και τα πόδια στην άλλη γωνιά· και τα χέρια φτερά...

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΝΟΗΣΗΣ Ήμουν παιδί όταν έριξαν το χρυσοπράσινο φύλλο στο πέλαγος και ράγισε το εύκρατο φως του Ιουλίου έγινα γέρος και δεν δύναμαι πλέον να διαβάσω τον κατάλογο των αγνοουμένων που επινόησε η Ιστορία...

Κι έτσι, εδώ πληρώνονται τα πάθη και τα λάθη, όταν ανάστροφη φκιαξά, σαν τη δική μου πλάθει...

Επιλεγμένα ποιήματα και τραγούδια από το αρχείο του Νίκου Μαστορίδη, σχετικά με θέματα που πάντα αγαπούσε όπως το χωριό του, το σπίτι, τη μάνα, την πατρίδα αλλά και τη μοναξιά, τον αγώνα της ζωής, την επανάσταση και τον θαυμασμό του για άλλους τομείς της ζωής...

Σκόρπιες σκέψεις, ανάμεσα σε ανασφάλειες, βαθιές ευαισθησίες και υπαρξιακά ερωτήματα συντελούν ταπεινά και επικίνδυνα το κουβάρι της κορυφής μου...