Νεοελληνική ποίηση

Μέσα από τις σειρήνες της πυροσβεστικής εισπνέω τις ανάσες σου...

Δεξιώσεις Έντρομη χτύπησε την πόρτα μου η νύχτα Σαν να την κυνηγούσαν ληστές...

Η αυτοβιογραφία των λύκων Μόνοι βαθιά μέσα στο δάσος Κι ακόμη πιο βαθιά, στον οισοφάγο, Πίσω από τα πανίσχυρα δόντια μας...

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ Ακόμα κι αν προσποιούμαι πως με πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό αυτού του πεύκου ακούω τον φρικαλέο τριποδισμό φοράδας σε μαύρη άμαξα ζωσμένη να σβήνει σε βικτωριανό στενό, κατακριτέο για τον τρόπο που δαντέλες και φτερά ανασαίνουν στο πέρασμα οπλών ακονισμένων σαν το βλέμμα αρουραίων καθώς στις υδρορροές ανεβαίνουν κι απ’ το παράθυρο γλιστρούν προς της κούνιας το νεύμα, γνωρίζω πως το μόνο που υπάρχει είναι η γκρίνια του παπιού που θα σηκώσει γκριζοκίτρινη σκόνη, πως ακόμα κι οι κούκλες στην απέναντι βιτρίνα θα μου πούνε μόνο πως η δουλειά τους είναι αγχόνη...

Επικήδειος Με τα φά...

Βιάζομαι δραματικά ...

Η ΣΚΟΥΡΙΑ Καινούργιες τώρα κλειδαριές τα σπίτια μας φυλάνε, με πιστοποίηση από εργοστάσια που δουλεμπόριο και πρόοδο συνταίριαξαν με χάρη...

Το Άνθη στην έρημο είναι μια ποιητική διαδρομή που ξεκινά από τα πιο σκοτεινά τοπία του έρωτα και της απώλειας και καταλήγει στη δύναμη της αγάπης, της ελπίδας και της αέναης αναγέννησης...

Ποιήματα για λιγοστούς αλλά και εκλεκτούς...

“Χαράματα σου γράφω”, ποιήματα που “ζωντανεύουν εικόνες”… που ξυπνούν έντονα συναισθήματα, χαρά, συγκίνηση, προβληματισμό, νοσταλγία… λίγο πριν χαράξει η καινούργια μέρα...

Στην παρούσα συλλογή των 23 ποιημάτων επιχειρείται μια προσέγγιση των μαρμάρινων σωμάτων όχι ως ακίνητων καταλοίπων ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανών υπάρξεων που συνεχίζουν να πάλλονται μέσα στον χρόνο...

Είναι μια ειλικρινής ποιητική κατάθεση με πολλά στοιχεία αυτοβιογραφικά, ποιητική κατάθεση η οποία αποφεύγει την ωραιολογία, την εκζήτηση και τον βερμπαλισμό...

Η συλλογή περιλαμβάν...

Η διπλανή γειτονιά Στη διπλανή γειτονιά τα ρόδα πεθαίνουν...

Ανάμεσα στους ποιητές της ομάδας του «νεοσυμβολισμού» ή «μετασυμβολισμού» της γενιάς του 1920, ο Τέλλος Άγρας υπήρξε «ο πιο σημαντικός ίσως μετά τον Καρυωτάκη […] αλλά κι αρκετά αδικημένος για ένα διάστημα απ’ την κριτική», όπως επισημαίνει ο κατεξοχήν μελετητής του, ο Κώστας Στεργιόπουλος.