Νεοελληνική ποίηση

Ένα έργο εµπνευσµένο από τον έρωτα, την παράδοση, την πάτρια ζωή και ιστορία… Σαν είδα έναν εφιάλτη χθες, το άγαλµα του Φοίβου έβγαζε φλόγες...

Ανήμερα της παραμονής, κατάλυσις οίνου και ελαίου...

Δε ήξερες πόσο σ’ αγαπώ...

-

Όλη μέρα έτρεχα, χιλιόμετρα πάνω κάτω, λιωμένες σόλες παπουτσιών, φωτιά στις πατούσες μου, να μην σκέφτομαι, μια αγωνία μόνιμη, να ξυπνώ τις νύχτες και να ακούω τηλέφωνα, να κοιμάμαι με το ένα μάτι ανοιχτό, να χτυπά η καρδιά μου δυνατά, να χορεύει, να φεύγει από τη θέση της, να επιστρέφει στραπατσαρισμένη, γεμάτη γάζες και τσιρότα, να βγαίνει η ψυχή από το στόμα, να ψάχνω την ανάσα μου, όλη μέρα έτρεχα, χιλιόμετρα πάνω κάτω και να μην ξέρω πού πάω και από πού έρχομαι...

-

Σαν φιλμ η ζωή μας γράφει τα δικά της σενάρια, άλλοτε πικρά και άλλοτε χαρούμενα...

Ένα ποιητικό έργο για τους αγώνες που έχει δώσει και εξακολουθεί να δίνει ο άνθρωπος για γη και ελευθερία...

Οι ρίζες μας είναι το αναφαίρετο κομμάτι της ζωής μας που δεν αφήνουμε πίσω μας ποτέ, αλλά το φέρουμε και το κατέχουμε σε όλη τη διάρκειά της...

Η ποιητική συλλογή ακροβατεί ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, στο φως και το σκοτάδι...

Ένα ποιητικό έργο χωρισμένο σε έξι θεματικές ενότητες, καθεμιά από τις οποίες φέρει ως μότο ένα μήνυμα-ειδοποίηση βγαλμένο από τη σύγχρονη καθημερινότητα: Επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα | Missing Alert: Μία γυναίκα εξαφανίστηκε | Τηρείτε τις αποστάσεις ασφαλείας | Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος | Έχετε μη αναγνωσμένα μηνύματα | Το υπόλοιπό σας δεν επαρκεί...

-

Ἡ μυστικὴ φωνή… Μιὰ...

Μανούλα μου, τώρα εμείς θα φύγουμε στο σπίτι μας θα πάμε Κι αν κλάψεις λίγο στην αρχή να μην μοιρολογήσεις Στα μαύρα ποτέ να μην ντυθείς θέλουμε ν’ ασπροφορέσεις Στην γλάστρα τον βασιλικό μην ξεχνάς να τον ποτίζεις Κι απ’ την αυλίτσα την μικρή λευκό μαντήλι να κουνήσεις Η απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι δυσβάσταχτη, επίπονη και άβολη...

Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να μετατρέψω τον πεζό λόγο έκφρασης σε λογοτεχνικό λόγο...