Παλάμες πιο κρύες απ'' τον ωκεανό
μάτια ασάλευτα σαν ναυτικού
ατμόσφαιρα διάτρητη από χιλιάδες πεσόντες
αστέρες
όνειρα
πειρατές
όλα πολύ βαριά για το μικρό μου καράβι
είδα στον ύπνο μου την αδερφή σου
τη ρώτησα για σένα μα έκανε πως δεν άκουσε
ήταν πολύ όμορφη
στα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπου
ήθελα να τη φιλήσω σου έμοιαζε τόσο πολύ
η ταραχή ξερνάει μνήμες
ένα γλαρόπολο κολύμπησε ώσπου επνίγη
«αν ήμουν έντομο
θα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»
τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μου
γελάω
η στεριά κοντά
μα λίγο πριν πεθάνω...
Ο Στέργιος Φωτόπουλος επανέρχεται ποιητικά με τη νέα του ποιητική συλλογή ρωγμή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος κι εστιάζει σε κοινωνικές και προσωπικές ρωγμές...
Ο ΜΟΧΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Στα μονοπάτια της ζωής περπατώ μόνος
Στον αγώνα της βιοπάλης ανδρώθηκα
Στης ανηφοριάς το λαχάνιασμα
Ματώθηκα στον μόχθο της επιβίωσης
Το μήνυμα της ζωής το έλαβα μόνος
Τα χέρια των εχθρών δυσκόλεψαν τον δρόμο μου
Πολλές φορές προδόθηκα, μα στάθηκα όρθιος...
Το τσίμπημα στις ίνες των νεύρων όταν τέσσερις η ώρα το πρωί η συστολή της ύλης μετά την καθημερινή κούραση προξενεί περίεργους θορύβους μέσα στη σιωπή που ουρλιάζει...
Ανελήφθης με ολόκληρο τον Μαύρο Κήπο
μέσα στον οποίο έζησες τον
χαλασμό της Τρίτης Σφραγίδας
πλάι στις αδελφές σου,
την θεία Ελλάδα και την νονά Θεσσαλία!
Ω βουνοί και νάπαι και ανθρώπων πληθύς
κλαύσατε και πάντα θρηνήσετε,
συν εμοί...