Παπαγεωργίου Δημήτριος

Αβάσταχτη χειμερινή σιωπή που σφυροκοπά ξανά τις δεκαετίες μου –ιδού ο άνθρωπος ο υπό του μηδενός αργοναύτης– όπου σταθώ τρέχει, με χαιρετά απ’ τα απέναντι η ανυπαρξία, έπειτα ο ισοδύναμος της καρδιάς μου φόβος, αυτό το μελανόμορφο θηρίο εντός μου, επιχειρεί μικρές βεβηλώσεις, γλεντά, μεθάει, φωνάζει και γελάει, να ξεπετρίσει θέλει τα ιερά θεμέλιά μου λίγο-λίγο...

-

Μεσοαστικές τραγωδίες, οικονομικά πακέτα στήριξης, πρωτεϊνούχα σκευάσματα, εφημερίδες ευθυγραμμισμένες, καθοδηγούμενοι αξιωματούχοι, αφελείς πολίτες, φοβισμένοι γκατζετάκηδες, πολιτικές τομές στο δημοκρατικό σώμα, να αιμορραγούν συστημικές αδικίες, βιομηχανικός πολιτισμός, τάχα στο πλευρό του τίμιου εργάτη, συγχρονισμένες μπότες που πατούν και σήμερα λαιμούς και ιδεολογίες, στη χημική, ελεύθερη κατά τα άλλα, οδό των ονείρων μας...