Παπαϊωάννου Αντώνης

«Προθάλαμος» ακριβώς αυτή ήταν η λέξη που πάσχιζε τόση ώρα να ξεμπλέξει και να ξεπηδήσει από τις ίνες του εγκεφάλου του, ήταν σίγουρος πως είχε ένα «θήτα» μέσα της, θάνατος, θεός, θόλος, όχι είχε κι ένα ρο, θαλπωρή, θάρρος, ραθυμία, τελικά προθάλαμος, αυτή ήταν η λέξη, προθάλαμος, προθάλαμος τίνος όμως, δεν έχει σημασία, ίσως υπήρξε ένας άλλος προθάλαμος για να οδηγηθούν εδώ, ίσως είναι ο προθάλαμος ενός άλλου προθαλάμου που θα τους οδηγήσει κάπου αλλού, κάπου παραπέρα, αλλά τι σημασία έχει, σημασία έχει ότι σκέφτηκαν και οι δύο την ίδια λέξη, άρα είχαν σκεφτεί σωστά, όπως επίσης σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να μείνουν εδώ, δεν ήταν βέβαια σαν τα σπίτια που είχε ονειρευτεί, αλλά τότε ήταν μόνος, μπορούσε να ονειρεύεται ό,τι ήθελε, τώρα έπρεπε να κάνει άλλα όνειρα, κοινά, είναι εγωιστικό σκέφτηκε να κάνεις όνειρα μόνος του, άσχετα αν πίστευε ότι ήταν μάταιο να κάνεις όνειρα με άλλους...

Μια ακόμα συναρπαστική αστυνομική υπόθεση, αλλά και μια «αναπαράσταση» της Αίγινας του 1828, πρωτεύουσας της Ελλάδας, με τους επιφανείς κατοίκους της, τους χιλιάδες πρόσφυγες και με τις πρώτες προσπάθειες να οργανωθεί σε πόλη, αλλά και τα πρώτα έργα του Ιωάννη Καποδίστρια για την ανασυγκρότηση της χώρας...

Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης του 1821...