Ταχτσής Κώστας

ξαφνικά, τ’ ορκίζομαι, είδα τη συχωρεμένη τη γιαγιά μου ολοζώντανη να με κοιτάζει με τρυφερή αυστηρότητα σα να ’λεγε: «Τέλος πάντων...

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΚΥΡΙΕ – ΣΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ! συγγνώμην –ήθελα να πω– αυτός ο λόφος πέρα και το κίτρινο φεγγάρι από πάνω του – στις στέγες των σπιτιών παραμονεύουνε ώρα την ώρα οι Σειρήνες να περάσει

Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει – πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου...