Γιοβάννα

-

[…] Και είπες Θα αφήσω πίσω τα λίγα Θα λυγίσω μπροστά Σαν το βράχο, με το στήθος γυμνό, στου άγριου βοριά τη μανία, εγώ, δεν θα σπάσω...

Σπασμένες οι ακτίνες της ομπρέλας μου Πυροβολούν το χώμα...

ΠΕΤΡΑ « Έτσι κλεί...

Δεν έχω παρά να συναρμολογήσω τα όνειρα που σπασμένα σε χιλιάδες κομμάτια αδειάζονται στον κάδο μου κάθε που ξεφτίζει η νύχτα...

Κι έρχεται η στιγμή που, κοιτάζοντας πίσω, θα μετρήσεις: Tόσα από δω...