Χατζηχριστοδούλου Μαρία

Πάλι να μου θυμίσεις, Φεντερίκο, εκείνο το γυμνό κορίτσι, το άλογο, τον κάμπο, το φεγγάρι του μαχαιριού τη γεύση μες στης αγάπης το σκοτάδι...

«Αφήνω να μπαίνει το φως της θύμησης, ναι, το φως που με κάνει ν’ αναγνωρίζω το πρόσωπο που μου χάρισε ο Πόνος, ο Χρόνος, ο Έρωτας, η Χαρά...

Αυτό είναι ένα κυνήγι χαμένου θησαυρού, και είναι αληθινό, και εγώ θα είμαι εκεί, όταν τον βρούμε, σκεφτόταν η Καλοτίνα με καρδιοχτύπι....