Ήδη από την εποχή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αλλά και νωρίτερα, είχε αναδειχθεί η προβληματική της κατανόησης από τους Χριστιανούς του περιεχομένου της Παλαιάς Διαθήκης. Τη δυσκολία αυτή σχολιάζει ο ίδιος ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας στην τρίτη ομιλία του εις την Β΄ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή. Μάλιστα, τη δυσχέρεια των πιστών να κατανοήσουν τα κείμενα την παρομοιάζει με σκοτοδίνη, ίλιγγο που αισθάνονται οι ναυτικοί που δεν έχουν σχετική εμπειρία πλέοντας στη θάλασσα. [...] Κατά καιρούς επιχειρήθηκαν αποδόσεις της Παλαιας Διαθήκης, και ιδιαιτέρως των Ψαλμων, στη Νέα Ελληνική γλώσσα. Στο πλαίσιο ακριβως αυτό εντάσσεται και η ανά χείρας έμμετρη απόδοση των Ψαλμών από τον π. Μελέτιο Ανετάκη, η οποία στοχεύει στην ευκολότερη κατανόηση του περιεχομένου τους από τους πιστούς, χωρίς όμως να χάνει ως προς τη δύναμη της ποιητικης τέρψης. Σημειώνεται ότι ο π. Μελέτιος διαθέτει σημαντική μεταφραστική εμπειρία, καθώς έχει μεταφράσει με επιτυχία και ακρίβεια, και μάλιστα σε ποιητικό λόγο, τον Ακάθιστο Ύμνο, τις Ακολουθίες των Παρακλήσεων στην Παναγία, το Προσευχητάριο κ.λπ. Το πρωτότυπο κείμενο των Ψαλμών ειναι το εκδεδομένο κατόπιν εγκρίσεως της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η έμμετρη μετάφραση του π. Μελετίου δεν απομακρύνεται νοηματικά από το πρωτότυπο και προσπαθεί να προσπελάσει τις έννοιες με σεβασμό και στην παράδοση, και στη γλώσσα και βεβαίως στην ακρίβεια της θεολογικής προσεγγίσεως. Ο μεταφραστής αποδίδει εύστοχα, και μάλιστα με ανάλογο ποιητικό τρόπο -που από μόνο του προσδίδει επιπλέον δυσκολία στη μετάφραστική προσέγγιση-, τους Ψαλμούς σε επιμελημένη φιλολογικά και υφολογικά Νέα Ελληνική, με ρυθμό και λυρικότητα.