Από την ηλιόλουστη θάλασσα των Κυθήρων στα σκοτεινά ανθρακωρυχεία του Βελγίου και από τα προάστια των Αθηνών στην ανοιξιάτικη Νορμανδία, ξεδιπλώνονται διαδρομές αναζήτησης που φέρνουν κοντά δυο ανθρώπους διαφορετικών γενεών...
Όταν η ποιότητα γίνεται καθημερινή πρακτική και η ασφάλεια του ασθενή αποτελεί προτεραιότητα που δεν επιδέχεται διαπραγματεύσεις, τότε γεννιέται η αληθινή αριστεία...
Κι αν γεννηθείς
Και οι στάχτες σου γίνουν πυρήνες των κυττάρων σου
Σε μια άλλη ζωή
Όπου εγώ θα υπάρχω
Κι αμήχανα θα με προσπεράσεις
Σαν να μην υπήρξα
Κι αν ο ουρανός δεν φωτίσει ξανά
Κι αν δεν κλείσουν οι πληγές που μου άνοιξες
Θα γεννηθώ ξανά
Κάθε στεναγμός, ανατολή
Κάθε πληγή, βαθύρροος ωκεανός
Κάθε ανάμνηση, βουητό μετά το πέρας
του πηγαίου ήχου
Σαν αυτόν του κλειδώματος της πόρτας
ενός άδειου δωματίου...
Μια ποιητική συλλογή για τα αληθινά όνειρα – εκείνα που
μετουσιώνονται σε ιδέες και χαρτογραφούν τις προσωπικές μας
διαδρομές, δημιουργώντας νέες πραγματικότητες...
«Αειναύτες των Ουρανών» για δεύτερη φορά, λοιπόν… Αυτή τη φορά, με την Έλλη και τον Γιάννη εισερχόμενους εκ νέου στη μυστηριώδη και αειθαλή Βιβλιοθήκη, για να βρουν αυτό που έχει «απαχθεί»...
Στην ποιητική συλλογή Θούλη: Το Λευκό Νησί, ο βραβευμένος ποιητής Κώστας Παπαποστόλου ισορροπεί ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, στο φως και το σκοτάδι...
Αμφιδρομές
Έτσι φτάσαμε εδώ
διολισθαίνοντας
θαρρώντας πως κρατάμε τη ζωή μας
ταξιδεύοντας
με φορτωμένες καρδιές
ενώ παντού βραδιάζει…
Μα περισσότερο εντός μας
καθώς πορευόμαστε
κυρίως με αναλαμπές
θλιβερά σκιάσματα
στον τοίχο της μοναξιάς…
Μεγάλο του ανθρώπου προσόν
η ανάγκη προσωπικής επιβεβαίωσης
της περιπέτειας της ύπαρξης...
«Περνώντας την πύλη, έμπαινα σε ένα ξένο έδαφος, σε άλλο κράτος, σε ένα κάστρο με ψηλούς αδιαπέραστους τοίχους, που πέφταν πάνω μου σαν παλαιστής του σούμο...