Γιάννη μου, Σου γράφω κάπως απρόθυμα, από φόβο μη σε πετύχω σε κανένα φτερό εν ώρα εργασίας και σε αποσπάσω. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ανοίξαμε δουλειές. Αλλά είναι και ευπρόσδεκτο. Πλην της χαράς που μου δίνει να πιστοποιώ την ευχέρεια λόγου, όπως και την ετοιμοπόλεμη -μεταφορικά- διάθεσή σου, με ικανοποιεί στην όσφρηση, πέραν των καθιερωμένων ανησυχιών περί ευκολίας, και η υπόσχεση που διακρίνω στο ποιόν της ορμής. Μια υπόσχεση ωριμότητας σε γενικές γραμμές, που αν είμαστε τυχεροί θα αποβεί και γόνιμη. Στη διαχείριση τέτοιων, εκρηκτικών όσο να 'ναι, ενορμήσεων, το σύνεργο διαδραματίζει εξόχως ρόλο, αν δεν κάνω λάθος. Ευμενής ως μέθοδος και δη στην ποίηση μοιάζει να είναι π.χ. η απόσταξη, τεχνική που συνεπάγεται θυσίες, ενίοτε και αυτοθυσίες, χωρίς και να είναι ακόμη αυτό τέχνη. Άλλωστε μιλάμε για σένα.