Υπάρχουν αποχωρισμοί που δεν συμβαίνουν σε μια στιγμή. Απλώνονται στον χρόνο. Ένα πιάτο στο τραπέζι που μένει απέναντι άδειο. Μια φωνή που επιστρέφει τη νύχτα. Η συνήθεια να μιλάς σε κάποιον που δεν βρίσκεται πια εκεί, κι όμως υπάρχει ακόμη. Η Νεφέλη συναντά ξανά τον πατέρα της μέσα στις αναμνήσεις, στις καθημερινές κινήσεις, στα μικρά πράγματα που επιμένουν. Όχι για να τον κρατήσει πίσω, αλλά για να μάθει πώς συνεχίζεται η ζωή όταν κάτι μέσα της έχει σταματήσει. Το «Αντίο μεμιάς» δεν είναι μια ιστορία για τον θάνατο. Είναι μια ιστορία για τη σχέση που δεν τελειώνει, για τη μνήμη που επιμένει και για την αργή, σχεδόν αθόρυβη συμφιλίωση. Γιατί μερικές φορές το «αντίο» δεν είναι λέξη. Είναι ολόκληρη διαδρομή.