Οἱ Ἑβραῖοι κατηγοροῦν κάποιους, δι’ ἀντισημιτισμόν.
Οἱ φίλοι τῶν Ἑβραίων κατηγοροῦν κι’ αὐτοί κάποιους, διά ἀντισημιτισμόν.
Οἱ κατά τούς Ἐβραίους καί τούς φίλους των ἀντισημῖται ζητοῦν διάλογον, διά νά ἀποδειχθῆ ποῖος ἔχει δίκαιον καί ποῖος ἔχει ἄδικον.
Οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ φίλοι των ἀρνοῦνται τόν διάλογον.
Έάν ὅμως δέν γίνει δημόσιος ἐλεύθερος διάλογος πῶς θά εὑρεθῆ ἡ ἀλήθεια;
Ὑπάρχει ἄλλος τρόπος, ἐκτός τοῦ διαλόγου;
Κύριοι Ἑβραῖοι καί πρό παντός κύριοι τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου σᾶς καλῶ εἰς δημόσιον ἐλεύθερον διάλογον, ὅπου θά ἐκτεθοῦν καί ἀπό τάς δύο πλευράς τά στοιχεῖα, ὥστε ν’ ἀποδειχθῆ ποῖος εἶναι εἰλικρινής καί ποῖος ψεύτης.
Ἐμεῖς ὄχι μόνον δέν φοβούμεθα τόν διάλογον, ἀλλά τόν ἐπιζητοῦμεν. Εὐχόμεθα νά τόν δεχθῆτε.
Ἡ δικαιολογία, ὅτι δέν συνομιλοῦν μέ ἀντισημίτας, ναζί κ.τ.λ. δέν εἶναι κάν δικαιολογία. Εἶναι πρόσχημα καί εὐτελής πρόφασις, διά νά ἀποφύγουν τόν διάλογο.
Ἄν συνομιλοῦν μόνον μέ φιλοσημίτας, τότε δέν γίνεται διάλογος, ἀφοῦ λείπει ὁ ἀντίλογος. ∆ιάλογος γίνεται μόνον μέ τήν ἀντιπαράθεσι διαφορετικῶν ἀπόψεων κι’ ὄχι μέ τήν ἐκ τῶν προτέρων συμφωνίαν.
Ἄν συμφωνοῦμεν, πρός τί ὁ διάλογος;