Η γενιά μου βίωσε το δράμα των προσφυγικών πληθυσμών που έφθασε στην Ελλάδα, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Στη Πεντάβρυσο έφθασε το 1923 μια μεγάλη ομάδα περίπου από 150 γυναικόπαιδα, από τα χωριά του Δυτικού Πόντου, Σουλεϊμάνκιοϊ και Κοτσόονλου. Τη Βασιλική, την ηρωίδα της ιστορίας, την ξερίζωσαν από τον Πόντο, την έσπρωξαν σε πορείες χωρίς τέλος, της πήραν το σπίτι, τη γη, την ασφάλεια. Δεν μπόρεσαν, όμως, να πάρουν τη δύναμη της. Είδε τις απώλειες, έζησε την πείνα, γνώρισε τον φόβο. Επέζησε. Έφθασε στην Ελλάδα με άδεια χέρια, αλλά με πείσμα να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Δούλεψε σιωπηλά. Ρίζωσε σε ξένο χώμα, στη νέα πατρίδα. Μεγάλωσε παιδιά. Και τριάντα χρόνια αργότερα, οι απόγονοί της άνθισαν. Αυτή δεν είναι μόνο η ιστορία μιας γυναίκας: Είναι η ιστορία του ξεριζωμού που έγινε δύναμη. Της μνήμης που έγινε ρίζα: Της ζωής που αρνήθηκε να σβήσει μια αληθινή διαδρομή από την απώλεια στην αναγέννηση.