Η ορθόδοξη παράδοση συγκροτεί µία ανθρωπολογία βαθύτατα θεραπευτική. Ο άνθρωπος δεν ορίζεται µε βάση τις λειτουργίες του βιολογικές, κοινωνικές ή ψυχολογικές, αλλά µε βάση το γεγονός ότι είναι πρόσωπο σε αναφορική σχέση προς τον Θεό και τον άλλο. Η ορθόδοξη πνευµατικότητα απορρίπτει την εργαλειακή θεώρηση της ύπαρξης, η οποία είναι διάχυτη στον σύγχρονο πολιτισµό. Ειδικότερα, η σύγχρονη κυρίαρχη νοοτροπία τείνει να αντικαθιστά την έννοια του προσώπου µε την έννοια του «χρήστη» ή του «ακόλουθου», που καθορίζεται από «ψηφιακά ίχνη» και «προφίλ». Απέναντι σε αυτή την αλλοίωση της ανθρώπινης πραγµατικότητας, η oρθόδοξη θεολογία προβάλλει τον άνθρωπο ως πρόσωπο σε κοινωνία, του οποίου η ύπαρξη αποκτά αυθεντικό νόηµα και πληρότητα µόνον µέσα σε σχέση.