Πριν κάμποσο καιρό, πόνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ: - Τον ξέρεις τον Άρη; - Ναι, μου λέει. Τον ξέρω. - Τον είδες ποτέ σου; - Όχι. Μα τόνε ξέρω. - Πώς είναι; - Τρεις βολές πιο αψηλός απ'' τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία. Μιαν άλλη φορά, στα Τρίκαλα, ρώτησα ένα αετόπουλο που πέρναγε τις γραμμές του οχτρού μεταφέροντας μαντάτα στους αντάρτες μέσα στο κούφωμα ενός καλαμιού: - Γιωργή, τον ξέρεις τον Άρη; - Τόνε ξέρω. - Τον είδες ποτέ σου; - Τον είδα με τα μάτια μου. - Πώς είναι; - Έχει μακριά γένια κι ένα αληθινό άστρο στο μαύρο σκούφο του. Κι άμα μιλάει -κι ας χιονίζει ακόμα- γίνεται μονομιάς πολλή ζέστα. Κι όταν ακούνε το όνομά του οι Γερμανοί κρύβουνται σα λαγοί μέσα στα δάσα. Ένα μεγάλο κόκκινο άλογο, ένας αητός με μια σημαία, ένα άστρο αληθινό, πολλή ζέστα - αυτός είναι ο Άρης των παιδιών και των μεγάλων. Και γω που δυο φορές όλο-όλο τον αντάμωσα, έτσι σαν τα παιδιά και γω, έτσι τον βλέπω και τον τραγουδάω τον ΑΡΗ.