Στο έργο αυτό ο Reinier de Graaf αποδομεί τους μύθους της σύγχρονης αρχιτεκτονικής με χιουμοριστικό πνεύμα και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Ο κορυφαίος αρχιτέκτονας του γραφείου OMA κινείται στα χνάρια μιας κεντροευρωπαϊκής κριτικής παράδοσης του 20ού αιώνα. Ωστόσο, πίσω από την κριτική του δεν κρύβονται απλώς ευγενείς προθέσεις, πολιτικοκοινωνικές ή άλλες, ούτε προτείνεται μια στράτευση με συγκεκριμένους σκοπούς και γνωστά συνθήματα. Αυτό που υπερασπίζεται ο συγγραφέας είναι η ίδια η αρχιτεκτονική και η δύναμή της να παραμένει δημιουργική και αιχμηρή, αποτελώντας αυτόνομο πεδίο έρευνας και πειραματισμού. Ο ευφυής κυνισμός του μας παρακινεί να δούμε το αδιέξοδο που προκύπτει όταν η αρχιτεκτονική παύει να είναι δημιουργία που εμπεριέχει τόλμη και ρίσκο και καταλήγει σε μια άνευρη και προσεκτική εφαρμογή μιας ετερογενούς, και από τα έξω επιβαλλόμενης, δεοντολογίας. Ο de Graaf διατρέχει ψύχραιμα τις ασάφειες και τις αερολογίες της κατασκευαστικής βιομηχανίας θέτοντας σοφά στοιχειοθετημένα ερωτήματα: ποιος καθορίζει το πώς μετριέται η «πρασινότητα» ενός κτηρίου; Γιατί το Βανκούβερ έχει υψηλότερη ποιότητα ζωής από τη Βιέννη; Τι εννοούν όσοι διαφημίζουν ότι τα κτήριά τους προωθούν την ευημερία; Γιατί η Silicon Valley επένδυσε τόσο στην ανάπτυξη κώδικα που θα αντικαθιστά τους αρχιτέκτονες; Τελικά, ποιος θέτει τα κριτήρια, και τι ακριβώς σημαίνουν αυτά για το μέλλον των σπιτιών μας, των πόλεών μας και του πλανήτη μας; Δίχως περιστροφές και αμφιβολίες, ο συγγραφέας επιβεβαιώνει την υποστήριξή του στην αρχιτεκτονική· μια αρχιτεκτονική, όμως, η οποία θα αποτελεί μια συνεχώς ανανεωτική, αν όχι επαναστατική, πραγματικότητα. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται και ένα σατιρικό λεξικό της νεάς «Profspeak», της εταιρικής γλώσσας συμβούλων, εργολάβων και σχεδιαστών, που εξηγεί κριτικά και με χιούμορ σύγχρονους όρους, από την «ενεργή ακρόαση» μέχρι την «ετοιμότητα Zoom».