Το ένατο ποιητικό βιβλίο του Ζ. Δ. Αϊναλή, DCX 212 Μήδεια: Εργοτάξιο, φέρει τον ειδολογικό προσδιορισμό του δραματικού δίπτυχου, αποτελούμενο από τους μονολόγους του Ιάσωνα και της Μήδειας, πλαισιωμένων από έναν πρόλογο και από έναν επίλογο. Μέσα από την αντίστιξη τριών φωνών σε τρεις διαφορετικούς χρόνους (τη δολοφονία των τέκνων, τον θάνατο του Ιάσωνα, την ανακάλυψη του αστεροειδούς DCX 212, που ο αστρονόμος που τον παρατήρησε ονόμασε Μήδεια) επιχειρείται η ιστορικοποίηση της προσωπικότητας του Ιάσωνα και της Μήδειας.