Σε αυτό το αυτοβιογραφικό δοκίμιο ο Κωστής Μαλούτας αντιστρέφει το εγχείρημα του Ζορζ Περέκ στο Je me souviens και του Τζο Μπρέιναρντ στο I Remember, και παραθέτει, αντί για αναμνήσεις, πράγματα που συνειδητοποιεί ότι δεν θυμάται πια. Μεταθέτοντας το βάρος στην απώλεια, οδηγείται σε σκέψεις που δεν θα κατέγραφε αλλιώς, από τις οποίες αναδύονται σταδιακά όχι μόνο ο ίδιος και όσα έζησε, αλλά και οι συλλογικές αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Το αποτέλεσμα είναι ένα κείμενο ειλικρινές, τρυφερό και αστείο, μια αυτοβιογραφία συνειρμική, που δεν ακολουθεί τη χρονική σειρά των γεγονότων αλλά τη διαδρομή της αναπόλησης, μια διαδοχή ερεθισμάτων που μας προσκαλεί να αναλογιστούμε όλα όσα νομίζαμε πως δεν θα ξεχνούσαμε ποτέ, όλα αυτά που δεν θυμόμαστε πια αλλά με κάποιον τρόπο μας ορίζουν.