Μαν, σε βρήκα αναίσθητο το ξημέρωμα στο δάσος. Τις φωνές μου άκουσε ένα παιδί που ήταν σκυμμένο για την ανάγκη του στον διπλανό θάμνο και, πριν καν τελειώσει, προσφέρθηκε να βοηθήσει να σε φέρουμε στην ταβέρνα. Σκουπίστηκε όπως-όπως και σε πήρε στην αγκαλιά του. Ήθελα και εγώ να βοηθήσω, αλλά δεν χρειαζόταν, μου είπε. Εσύ βάστα τις παντόφλες του, μου είπε. Μεγάλο ρισπέκτ το παλικάρι. Να τος, εδώ είναι, ο Τζώνιας, ο σωτήρας μας, είπε ο Α. δείχνοντας έναν γεροδεμένο κοκκινοτρίχη ψηλέα με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και ιδρωμένο στήθος που έστεκε περήφανα βαστώντας δυο εξάδες νερά. Μα γιατί δεν τις αφήνει κάτω; αναρωτήθηκε ο Π.