ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ Εἶναι δύσκολο νὰ χαλιναγωγεῖς τὴ συνείδηση. Εἰδήσεις μέσα στὴ σύγχυση αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Οἱ ἐξηγήσεις περαστικὰ ἀκολουθοῦν τὶς φυλακὲς μέσ’ ἀπὸ ἀνθισμένα τριαντάφυλλα ποὺ ξεφτᾶνε στὶς ἄκρες τοῦ περιβολιοῦ. Μικροεργασίες πᾶτε γιὰ πάντα μακριὰ στὸ δασύλλιο τῆς πλαστικῆς συνείδησης στὴ βασίλισσα φυλακή. Θύμησες, ἀναμνήσεις γυρνᾶνε μὰ δὲν ἀφήνει νὰ τὶς διώξεις, πέρα ἀπ’ τὰ κάθετα τείχη, τῆς ἐρημιᾶς ὁ ρόλος μὲ στύλ. Πᾶνε γιὰ πάντα οἱ παλιὲς ἰδέες, ἀφήνουν τὶς πρῶτες σελίδες κι ἂν τὶς βγάλεις ἔξω σὲ παίρνουν γιὰ τρελὸ στὸν βηματισμὸ τῆς ἐρημιᾶς. Ρόλος ἀνίκανος γιὰ θάνατο ρομάντζου, τ’αὐτιά του κλειστὰ γιὰ πάντα στὸ μακάβριο ὄνειρο ἑνὸς αὔριο. Ἴσως εἶναι καλύτερα στὸν ὕπνο νὰ πᾶμε στὴν ἄκρια τῶν βυθῶν στὸ φρούριο τῶν φτωχῶν…