Αυτό το βιβλίο αφουγκράζεται τον τρόπο με τον οποίο οι ζωές επιμένουν να υπάρχουν μέσα στον χρόνο. Ξεκινά από τη μνήμη: οικογενειακές ιστορίες, πρόσωπα ταπεινά, σιωπές που κουβαλούν αξιοπρέπεια, αγάπη και χρέος. Άνθρωποι που δε διεκδίκησαν τίποτα και γι’ αυτό άφησαν πίσω τους τα πάντα. Καθώς οι σελίδες προχωρούν, το παρελθόν ξεδιπλώνεται σαν παλιό άλμπουμ· αυλές, δρόμοι, εποχές που επιμένουν να ανασαίνουν μέσα στις λέξεις. Η μνήμη εδώ δεν είναι επιστροφή, αλλά τρόπος να παραμείνει κανείς άνθρωπος. Κι ύστερα, σχεδόν ανεπαίσθητα, το βιβλίο ανοίγεται προς τη θάλασσα. Εκεί όπου η αφήγηση γίνεται στοχασμός και το νερό μετατρέπεται σε προσευχή. Στο φως και την αλμύρα, ο συγγραφέας ξαναμετρά τον χρόνο, τις απώλειες και την αγάπη. Ένα αυτοβιογραφικό έργο, βαθιά ποιητικό, που καλεί τον αναγνώστη να περπατήσει μέσα στη μνήμη και να φύγει κρατώντας λίγο περισσότερο φως.