Το παρόν βιβλίο πραγματεύεται τη διεθνή τρομοκρατία στην Ελλάδα από το 1974 έως την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» το 2002 και τις επιπτώσεις της τρομοκρατικής δράσης στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Η μελέτη του φαινομένου πραγματοποιείται στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και της πρώτης μεταψυχροπολεμικής περιόδου και σε συνάρτηση με τις μεταβολές που λαμβάνουν χώρα συνεπεία των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων, αλλά και των εσωτερικών παραγόντων που επηρεάζουν και διαμορφώνουν τη δράση των τρομοκρατικών ομάδων. Μέσα από μία συγκριτική προσέγγιση με τα τεκταινόμενα στο πεδίο της τρομοκρατίας σε επιλεγμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αναδεικνύονται ομοιότητες και διαφορές της ελληνικής περίπτωσης. Παρά την ύπαρξη ακροδεξιών τρομοκρατικών οργανώσεων κατά τη δεκαετία του 1970, έμφαση αποδίδεται πέραν των οργανώσεων αραβικής/διεθνούς τρομοκρατίας στις ακροαριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις, καθώς μεγάλο μέρος των ενεργειών τους στρέφεται εναντίον στόχων ξένου – κυρίως αμερικανικού – ενδιαφέροντος. Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζονται συνέχειες και τομές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κατά την περίοδο 1974-2002, οι μεταβολές του τρομοκρατικού φαινομένου και οι επιπτώσεις του στις σχέσεις κυρίως με τις ΗΠΑ και τις υπόλοιπες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Επιπλέον σκιαγραφούνται οι στάσεις του πολιτικού συστήματος και της κοινής γνώμης απέναντι στο φαινόμενο και οι εξελίξεις στο πεδίο της καταπολέμησής του.