Οι Έλληνες, έστω και για μια φορά στη ζωή τους, έχουν τραγουδήσει τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού: «Σε γνωρίζω από την κόψη, του σπαθιού την τρομερή». Ακόμα και οι εβδομάδες των παθών του νεότερου κράτους είναι βγαλμένες από αυτές τις στροφές, «απ’ τα κόκαλα» των Ελλήνων. Είναι ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», που αντηχούσε από τα πεδία των μαχών του δεκάτου ενάτου αιώνα, έως και τους σκοτεινούς χρόνους του εικοστού πρώτου. Ο πιστός μαθητής του, ο μελετητής και εκδότης του, Ιάκωβος Πολυλάς (1825-1896) ήταν ο πρώτος που τον χαρακτήρισε «εθνικό ποιητή». Ο εθνικός ποιητής των Ελλήνων, ο κόμης Διονύσιος Σολωμός, δημοσίευσε ελάχιστα έργα του και από το 1828 έως την κοίμησή του το 1857, έζησε με ολιγάρκεια ως ένας ταπεινός άνθρωπος σε μια μικρή κάμαρα, απομονωμένος από τη δημοσιότητα και την κοσμική ζωή. Το 1859, ο Πολυλάς έχοντας συγκεντρώσει και μελετήσει τα γραπτά του με σέβας και ευλάβεια προσέφερε στο κοινό την πρώτη έκδοση, «Τα Ευρισκόμενα». «Όπως ο Κάλβος, και αργότερα ο Καβάφης, μου φαίνεται πως ο Σολωμός ήταν από τους τρομερά πολυσύνθετους εκείνους ανθρώπους που κατάληξαν σε λίγες γραμμές ή ένα τόμο» έγραψε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004).