Από τα τέλη του 18ου έως τα μέσα του 19ου αιώνα διαμορφώνεται μια νέα καλλιτεχνική τάση στις κοσμικές τοιχογραφίες των ελληνικών περιοχών υπό οθωμανική κυριαρχία, η οποία εκδηλώνεται κατεξοχήν στη Βόρεια Ελλάδα. Η τάση αυτή χαρακτηρίζεται από την εκτεταμένη εισαγωγή και αφομοίωση στοιχείων του Ροκοκό, καθώς και από την ανανέωση του θεματολογίου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απεικόνιση πόλεων της Ευρώπης, η οποία βασιζόταν σε ευρωπαϊκές χαλκογραφίες αστικών τοπίων. Έχουν εντοπιστεί χαλκογραφικά έργα που φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκαν ως πρότυπα από τους ζωγράφους, γεγονός που επιτρέπει την αναγνώριση συγκεκριμένων πόλεων στις τοιχογραφίες. Με βάση τις εικονογραφικές αποδόσεις πόλεων που κοσμούσαν τους τοίχους των κοσμικών κτιρίων, προκύπτει ότι οι ιδιοκτήτες-παραγγελιοδότες επιδίωκαν όχι τόσο την απεικόνιση συγκεκριμένων τόπων, όσο τη γενικότερη απόδοση της αίγλης του ευρωπαϊκού αστικού τοπίου. Για τους φιλοπρόοδους Έλληνες της εποχής, οι παραστάσεις αυτές λειτουργούσαν ως σύμβολα ευημερίας και πολιτιστικής αναγέννησης, μετατρέποντας τον εσωτερικό χώρο των κοσμικών κτιρίων σε φορέα ευρωπαϊκής ατμόσφαιρας και σε πεδίο συμβολικής υπέρβασης της καθημερινότητας.