Πρόκειται για μια συλλογή που κινείται εξολοκλήρου σε ελεύθερο στίχο, αρκετά περιεκτικό και συμβολικό ταυτόχρονα, μελαγχολικό και νοσταλγικό, με περιεχόμενο που δείχνει εμφανώς την πρόθεση του ποιητή να μιλήσει γενικά και αφηρημένα, μέσω της εσωτερικής του φωνής, για όλα εκείνα που δυναστεύουν και σκοτεινιάζουν την ψυχή του, χωρίς ωστόσο να καταφέρνουν να την αιχμαλωτίσουν απόλυτα. Μέσω αυτής της ποίησης επιχειρεί να καταγγείλει την απάθεια, να επαναστατήσει κόντρα στους φόβους και τις αδυναμίες του και, εν τέλει, να απελευθερωθεί από τη φυλακή της ήττας που τον κρατά για χρόνια δέσμιο της σιωπής του, παρά τη θέλησή του.