Η Βάλια Γκέντσου γνωρίζει καλά τα υλικά της ποιητικής δημιουργίας· τις ακριβολογίες που γεννούν αμφισημίες και κλονίζουν βεβαιότητες, τις χαμηλόφωνες εξομολογήσεις και τις ηχηρές σιωπές. Έτσι, κατάφερε πολύ γρήγορα να αρθρώσει με σιγουριά και διαίσθηση μέσα από τις φωτογραφίες της μια οπτική ποιητική γλώσσα. Με το “λεξιλόγιο” των φωτοσκιάσεων αποδίδει γλυπτικά τους όγκους και αφαιρεί τον οπτικό “θόρυβο”. Τα σώματα γίνονται ιερά σπαράγματα, τα βλέμματα καθρέφτες και τα θαμπά ίχνη των αντικειμένων ισχυρές παρουσίες. Μιλώντας, λοιπόν, μια οπτική γλώσσα γεμάτη συνειρμούς, μεταφορές και αποσιωπήσεις καταφέρνει να “παραβιάσει” το συντακτικό της πραγματικότητας ανοίγοντας την πόρτα στο όνειρο. Εκεί όπου ο χρόνος θρυμματίζεται και οι μαρμαρωμένες αναμνήσεις ζωντανεύουν.