H Ιεράπετρα, η νύμφη του Λιβυκού, είναι μία από τις ομορφότερες περιοχές του νομού Λασιθίου, η οποία παρουσιάζει αδιάκοπη και συνεχή πορεία στο πέρασμα των χρόνων, κάτι που φαίνεται τόσο στην ιστορική όσο και στη λαογραφική της παράδοση. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, μετά από μία σύντομη ιστορική περιήγηση στη διαχρονία της Ιεράπετρας, καταχωρίζεται και διασώζεται ο ιδιαίτερος γλωσσικός πλούτος τής εν λόγω περιοχής, ο οποίος έχει επιβιώσει τόσο μέσα από την προφορική παράδοση που γνώρισε ο γράφων από τους αείμνηστους προγόνους και άλλους συγγενείς και οικείους του όσο και μέσα σε διάφορα ανάλογα εγχώρια συγγράμματα. Η διάλεκτος της Μεγαλονήσου παρουσιάζει πολλές ιδιομορφίες ανά νομό και περιοχή, αλλά και πολλές ομοιότητες όσον αφορά στις χρησιμοποιούμενες λέξεις και εκφράσεις των κατοίκων της νήσου. Έτσι μπορεί να παρουσιάζονται πολλές κοινές λέξεις σε όλους τους νομούς του νησιού, κάτι λογικό και αναμενόμενο, αλλά το ανατολικό και το γεραπετρίτικο γλωσσικό ιδίωμα διαφέρει σε πολλά σημεία από εκείνο των άλλων περιοχών της Κρήτης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σε αυτό το βιβλίο καταχωρίζονται όλες οι λέξεις της γεραπετρίτικης ντοπιολαλιάς – που συγκέντρωσε ο γράφων ‒ τόσο αυτές που έχουν πέσει σε αφάνεια λόγω του ότι δεν χρησιμοποιούνται πλέον, αλλά διασώζονται σε διάφορα κείμενα Γεραπετριτών σε αφηγήσεις και διηγήσεις, όσο και εκείνες που χρησιμοποιούνται περισσότερο ή λιγότερο ακόμα και σήμερα.