Ἡ δεύτερη ὀμορφιά, ὅταν ἡ λύπη σμίγει μὲ τὸ γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ στὴν ἴδια εἰκόνα, tangled up in blue, κι ἀκούγονται ὅλοι οἱ κῆποι νὰ γιορτάζουν κι ὅλες οἱ λέξεις συνομολογοῦν : τὰ σύννεφα ποὺ γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο συνάζονται ὅταν δύει, τὰ ἰσκιώνει ἡ σκέψη τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βλέμμα ποὺ δὲν παύει νὰ κοιτᾶ˙ καὶ τὸ βαθὺ γαλάζιο ποὺ ἀνασαίνει μαζί μας κι ὣς τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, τὰ φανερώνει ὅλα: τροβαδοῦροι τὴν ὀμορφιὰ ἑρμηνεύουν ποὺ δὲν βρῆκαν, μίμοι τὴν παριστάνουν, ἰδαλγοὶ φρουροῦν τὴ θύρα της, κι ὁ παντοπώλης ἀποκοιμήθηκε μὲς στ᾽ ὄνειρό του...