Η επίμονη ενασχόληση του αργεντίνικου κινηματογράφου μετά το 2000 με τη δραματική πολιτική περίοδο 1976-1983, είχε ως στόχο την καλλιέργεια της μνήμης, την καταδίκη των εγκλημάτων της χούντας, τη διαμαρτυρία για τον άδικο θάνατο χιλιάδων «εξαφανισθέντων», αλλά και τη διάσωση καθώς και τη διάδοση αυτών των γεγονότων στο κοινό άλλων χωρών. Οι ταινίες που αναπαράστησαν τα γεγονότα μέσα από το βλέμμα των παιδιών της εποχής, παιδιών που και αυτά έπεσαν θύματα της κρατικής τρομοκρατίας, είναι αυτές στις οποίες επικεντρώνεται το παρόν βιβλίο. Των παιδιών που σε μικρή ηλικία έγιναν μάρτυρες της απαγωγής και της δολοφονίας των γονιών τους, άλλων, που μεγάλωσαν σε ξένες οικογένειες ως «λάφυρα πολέμου» αλλά και εκείνων που μετά την ενηλικίωση τους, μέσω του κινηματογράφου, ένωσαν τα κομμάτια της προσωπικής τους ιστορίας με την Ιστορία της χώρας τους και παρουσίασαν αυτοβιογραφικές ταινίες μυθοπλασίας ή ντοκιμαντέρ. Είναι αυτές οι ταινίες, που χαρακτηρίζονται από μια ξεκάθαρη πολιτική ματιά και συμβάλλουν στη διάσωση της μνήμης φέρνοντας στο προσκήνιο τα γεγονότα αυτής της περιόδου.