Διηγήματα με ανθρώπους-σκιές που άλλοτε βγαίνουν στο φως, άλλοτε επιστρέφουν στη σπηλιά, στο σκοτάδι, αποκαλύπτοντας διαρκώς την αγάπη και τον θάνατο, τη συνείδηση και την ενοχή, τον φόβο και την παγίδευση. …Ψιχαλίζει. Σηκώνει τον γιακά απ’ το τζιν μπουφάν της και στερεώνει καλύτερα το σακίδιο στην πλάτη της. Μαζεύει τα μαλλιά της μ’ ένα λαστιχάκι και βάζει τον μάλλινο σκούφο της. Στον τοίχο τώρα προβάλλεται μια σκηνή απ’ το φαναρτζίδικο της γωνίας. Η εικόνα έχει παγώσει στην προσπάθεια του μάστορα να βγει κάτω απ’ το αυτοκίνητο, όπου τον είχε οδηγήσει κάποια βλάβη. Βλέπει την κίνηση της γάμπας του, που δίνει ώθηση στους μηρούς, το φθαρμένο μπατζάκι του παντελονιού του, τις αρβύλες, το μισό του σώμα κι αναρωτιέται αν μπορεί να ζήσει έτσι, αποκομμένος απ’ το υπόλοιπο.