ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τον αναπάντεχο χαμό του παιδιού της, η Κρίστι μετεωρίζεται ανάμεσα στο τραύμα και την άρνηση, στην πραγματικότητα και το όνειρο. Σ’ ένα οδοιπορικό επτά κεφαλαίων, η νεαρή γυναίκα εγκλωβίζεται σ’ έναν ιδιότυπο εγκλεισμό, παλινωδώντας ανάμεσα στον ορθολογισμό του υποκειμένου και τον ρεαλισμό της επιθυμίας. Στην υποβλητική, σχεδόν ληθαργική ροή, η διαδικασία του πένθους μετατοπίζει την ίδια την ύπαρξη. Η ηρωίδα επιστρέφει αναπόφευκτα στο «σημείο μηδέν» του τραύματος, εκεί όπου οι μνήμες και οι ενοχές για πράξεις ή παραλείψεις αναμετρώνται με το ανείπωτο. Σε αυτήν την επικράτεια του ανοίκειου, το φαντασιακό σταδιακά εξασθενεί, οδηγώντας τη συνείδηση μέσα από τη στάχτη της απώλειας προς την επώδυνη αποδοχή και τη λύτρωση. Μια ιστορία υπαινικτική, που καλεί τον αναγνώστη να επιστρέψει ξανά και ξανά στις απαρχές μιας ρήξης, εκεί όπου οι μάσκες, γυμνές, πέφτουν μπροστά στο παράλογο.