Πονεμένη, δαρμένη από κύματα-θεριά, μόνη, ανυπεράσπιστη, βρήκε τη δύναμη να περπατήσει το δύσκολο μονοπάτι της ζωής. Με κόπο. Με σφιχτά τα δόντια, για να μην ακουστεί το ουρλιαχτό της ψυχής της. Και τα κατάφερε, παρά τους κλυδωνισμούς που μας επιφυλάσσει η ζωή. Ήταν διαρκής και σκληρός ο αγώνας της. Πάλη σισύφεια. Έβγαινε στο ξέφωτο, μα οι ερινύες την ξαναβύθιζαν στην άβυσσο. Όμως δεν ήταν από εκείνους που σκύβουν το κεφάλι. Ήθελε να ζήσει. Έτσι, τόλμησε να καθορίσει η ίδια τη ζωή της. Αγαπήθηκε και αγάπησε. Βρήκε τρόπο να νικήσει την άγνοια και να λευτερώσει τον νου. Έμαθε τι θα πει ύβρις, ένιωσε την οργή της νέμεσης και άφησε την ψυχή της ανοιχτή, να χαρεί τη λύτρωση της κάθαρσης. Η ηρωίδα μου! «Η Κυρία της Καλλιδρομίου».