«Το θυμάμαι καθαρά, ήμουν ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι, μέχρι που πήγα στην πρώτη τάξη. Εκεί κατάλαβα πως τα πράγματα δεν ήταν και πολύ εντάξει. Πριν με παιδέψει η αλφαβήτα, οι τόνοι και η ορθογραφία, με τον μπαμπά γράφαμε στίχους. Ήμουν πρώτη στις παροιμίες και στο να σκαρφίζομαι συναρπαστικές ιστορίες! Είναι αλήθεια πως η δασκάλα συχνά έχανε μαζί μου την υπομονή της, το ίδιο κι ο μπαμπάς στο σπίτι: «Πώς γίνεται ένα τόσο έξυπνο παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το σωστό “ι”;» Η απογοήτευση στα μάτια του πατέρα ήταν το χειρότερό μου... Βέβαια, η μεγαλύτερη συμφορά ήταν τα μαθηματικά. Τελικά με ανακούφισε η διαπίστωση πως ό,τι είναι σημαντικό, δεν μπορείς να το μετρήσεις όσο κι αν το προσπαθήσεις!» «Μια συγγραφέας που δεν ήξερε να γράφει;;!! Παράξενο. Τότε πώς έγραψε αυτό το βιβλίο;» «Μόνον αυτό; Έχει γράψει κι άλλα. Πάρα πολύ όμορφες ιστορίες. Λέξη λέξη, βήμα βήμα, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, με ατέλειωτη υπομονή. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, δεν μαθαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, ούτε το ίδιο εύκολα. Αλλά παλεύουν και καταφέρνουν πολλά. Σ’ αυτήν εδώ την ιστορία, ας πούμε, που σκάρωσε η συγγραφέας, μας λέει πώς με το κουνέλι της τον Άρη σκαρφάλωσε σκαλί σκαλί και πήγε να βολτάρει στο φεγγάρι!