Ξάπλωσα στο σκοτεινό δωμάτιο νιώθοντας απεγνωσμένη λύπη για τον εαυτό μου. Η επιλεκτική αμνησία μου δεν βοηθά τα φαντάσματα της μνήμης να συναρμολογήσουν τη μέρα του ατυχήματος. Από εκείνο το καλοκαίρι θυμάμαι… Να ερωτεύομαι τον Γκατ. Το τριαντάφυλλό του για τη Ρακέλ και τη νύχτα μου γεμάτη κρασί και θυμό. Το νυχτερινό κολύμπι. Να φιλάω τον Γκατ στη σοφίτα. Την κούνια από λάστιχο αυτοκινήτου, το υπόγειο, το περιμετρικό μονοπάτι. Τον Γκατ να με βλέπει να αιμορραγώ. Το χέρι της Μίρεν να κρατάει ένα δοχείο με βενζίνη. Τα πόδια του Τζόνι να τρέχουν κατεβαίνοντας προς το λεμβοστάσιο. Και εμάς τους τέσσερις Ψεύτες να γελάμε. Εγώ, ο Τζόνι, η Μίρεν και ο Γκατ. Ποιοι ήμασταν; Πού ήμασταν; Δεν ξέρω…