Στο βιβλίο ο Omer Bartov σκιαγραφεί τη µεταµόρφωση του σιωνισµού, ενός κινήµατος που επιδίωκε να απελευθερώσει τον ευρωπαϊκό εβραϊσµό από την καταπίεση, σε µια κρατική ιδεολογία εθνονασιοναλισµού. Πώς είναι δυνατόν, διερωτάται, ένα κράτος που ιδρύθηκε αµέσως µετά το Ολοκαύτωµα και το οποίο νοµιµοποίησε την ιδέα µιας εθνικής εστίας για τους Εβραίους να κατηγορείται για τη διάπραξη εγκληµάτων πολέµου µεγάλης κλίµακας; Πώς µπορούµε να συµφιλιωθούµε µε το γεγονός ότι ο καταστροφικός πόλεµος που διεξάγει το Ισραήλ υποστηρίζεται, µε αποστάσεις άρνησης και αδιαφορίας, από τόσο πολλούς Εβραίους πολίτες του; Ανιχνεύοντας τη ρίζα των βίαιων γεγονότων που εκτυλίσσονται σήµερα στο Ισραήλ και στα κατεχόµενα εδάφη, ο Bartov εξετάζει τις απαρχές του σιωνισµού, τη σύνδεση της ισραηλινής ανεξαρτησίας µε τον παλαιστινιακό εκτοπισµό, την πολιτική χρήση του Ολοκαυτώµατος, τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον όρο «γενοκτονία» και το αβέβαιο µέλλον. Μια δριµεία και εµβριθής κριτική που παρεµβαίνει στις συζητήσεις της εποχής µας για τον σιωνισµό και το µέλλον του Ισραήλ. Τα πράγµατα σήµερα είναι χειρότερα από κάθε άλλη στιγµή της ιστορίας του Ισραήλ ως ανεξάρτητου κράτους […]. Σε τούτη τη ζοφερή συνθήκη ο Μπάρτοφ δεν παραιτείται από τη συζήτηση για το ποια µπορεί να είναι η λύση του δράµατος. Θεωρεί ανεφάρµοστες πια τις προτάσεις είτε για δύο κράτη είτε για ένα διεθνικό (binational) και προσχωρεί στην πρόταση της Ντάλιας Σάιντλιν για συνοµοσπονδία δύο κυρίαρχων εθνών και διακριτών κρατών, µε τις δικές τους κυβερνήσεις, θεσµούς και σύνορα, ελευθερία µετακίνησης και κυρίως συµπεριληπτική ιθαγένεια […]. Πρωτεύουσα των δύο κρατών η Ιερουσαλήµ, που θα παραµείνει ανοιχτή πόλη για όλες τις θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες. Όσο και αν η σηµερινή πραγµατικότητα καθιστά, στα µάτια των ρεαλιστών, […] µια τέτοια συζήτηση γελοία, πιστεύω ότι πρέπει να κρατηθεί ζωντανή, για να κρατηθεί ζωντανή και η ελπίδα. Από τον πρόλογο του Σταύρου Ζουμπουλάκη