ΟΡΚΟΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ (β΄ εκδοχή) 6-11-2021 Μα τη Νύχτα, μα τη σκιά Όλου αυτού του κόσμου τού δικού μας Πάνω στους απείρους που εκτείνονται Στο πρόσκαιρα μαύρο τους το Σύμπαν, Με μια επανάληψη κανονική Και μεμετρημένη, νομοθετική! Μα τη Νύχτα τη μεγάλη, την πειρατική, Που επαναλαμβάνει κάποιες ώρες Την ισχύ και τα παντιερικά της Σκοτεινά αποκρυμμένα τα μυστήρια Και τις μυστικές της αναλήθειες, Μαρτυρά με ανακρίβειες μιαν αλήθεια, Λήθη τεχνικά σκορπώντας! – Μια συνήθεια Που της μένει αιώνια στο λυκόφως Ως το λυκαυγές, τα δυο ημίφωτα Όρια του βασίλειού της. Λόφος Και χαράδρα αντιστοίχως για τη Νύχτα! Σβήνει δίφωτα Τέτοιαν επικράτεια της τρεμώδη Και σκορπά σκοτάδια Δηλητηριακά, μα όχι δηλητηριώδη. Διαιρούμενη στα επιμέρους βράδια. Μα τη Νύχτα, που ’ναι άδεια Από όρκους, όπως και το σβηστό φως της, Μα τη Νύχτα, κούφιος όπως μένει ο παλμός της: Έτσι να αποφεύγω νύχτα εγώ οργισμένη Να ’μαι ορκωτός! Μα την καταραμένη!