Στο βιβλίο kinemo. Κιναισθητική νοημοσύνη στη σκηνή οι συγγραφείς Φώτης Δούσος και Αλέξανδρος Ράπτης μεταφέρουν τις εμπειρίες τους, τον τρόπο σκέψης, τα συμπεράσματα και τα ερωτήματα που προέκυψαν –και προκύπτουν– μέσα από την πορεία τους ως σκηνοθέτες και συνδημιουργοί του Hippο Theatre Group. Η προσπάθεια ορισμού και ανάλυσης του είδους του σωματικού θεάτρου που έχουν κατά κάποιο τρόπο «εφεύρει» και η σύνταξη ενός συνόλου αρχών αποτελεί μια πρόταση, μια νοοτροπία, μια θεώρηση των πραγμάτων από τη δική τους οπτική. Είναι μια υποκειμενική θεώρηση της θεατρικής πράξης με βάση την εμπειρία, την οποία όμως θεώρησαν απαραίτητο να μοιραστούνε με όσους από τους θιασώτες του Διονύσου έχουνε μια κοινή γραμμή σκέψης πάνω στη σωματική διάσταση του θεάτρου. Το kinemo είναι ένας οδηγός, ένα σύνολο εργαλείων, μια διαδικασία με την οποία οι συγγραφείς έφτιαξαν και φτιάχνουν παραστάσεις. Σε αυτές κυριαρχεί η έντονη χρήση του σώματος, της υψηλής ενέργειας και του φρενήρους ρυθμού σε μια προσπάθεια «αφοπλισμού» της άμυνας του κοινού με απώτερο στόχο τη βαθύτερη επικοινωνία, ανεξαρτήτως τόπου, γλώσσας και κοινωνίας. kinemo [=kin(esthetic) + emo(tional)] (νεολογισμός) προέρχεται από τη σύντμηση και ένωση των λέξεων kinesthetic και emotional. Γιατί kinesthetic και emotional; Διότι θεωρούμε ότι η μείξη αυτών των δύο στοιχείων (της κιναισθησίας και του συναισθήματος δηλαδή) παίζουν δομικό ρόλο στις θεατρικές μας αναζητήσεις και συγχρόνως αποτελούν αέναο ζητούμενο της θεατρικής μας έρευνας.