Τα χρόνια πέρασαν. Τα κορίτσια μεγάλωσαν. Άλλα έφυγαν, άλλα έμειναν. Η κάμαρα έμεινε εκεί. Το αλώνι, οι φτέρες, η εκκλησία στο Σκοπό, το πανηγύρι με τις φιτούρες, η μπετίνα που ίσως σκούριασε κάπου. Αλλά τίποτε δεν χάθηκε στα αλήθεια. Γιατί η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι δεύτερο δέρμα. Και αυτό το βίβλο γράφτηκε γι αυτόν το λόγο. Ναι, για να μην ξεχαστεί τίποτα!