Ο κόσμος έχει μάθει ότι εκεί όπου βρίσκεται η σοβαρότητα της γνώσης δεν πρέπει να παρεμβαίνει το παιχνίδι και το γέλιο. Οι σχολικές αυλές αυτό τον σκοπό έχουν, να φιλοξενούν ό,τι απορρίπτει η σοβαρή τάξη: τα παιχνίδια, τα χωρατά, τα γέλια. Υπ΄΄ αυτήν την έννοια, η κωμωδία ανήκει συμβολικά στην αυλή και η τραγωδία (και η δραματική λογοτεχνία γενικότερα), με τις μεγάλες και φοβερές αλήθειες, στην τάξη. Επιχειρώντας τον δικό του αντίλογο, ο συγγραφέας του βιβλίου υποστηρίζει ότι η κωμωδία δεν γυρίζει την πλάτη στη σοβαρή όψη ή γνώση της ζωής και τις όποιες αλήθειες της, αναζητώντας μονοπάτια εύκολης (και ευχάριστης) διαφυγής. Αντίθετα, καλλιεργεί μια αλλιώτικη σχέση μαζί της, η οποία για να εκτιμηθεί σωστά ζητά άλλα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία σε θέση να την απελευθερώσουν από την περιοριστική οπτική ακαδημαϊκών κατατάξεων και αξιολογήσεων και να την αναδείξουν γι΄΄ αυτό που είναι: ένας ιδιαίτερος όσο και σύνθετος τρόπος αντιμετώπισης του κόσμου που έχει ως βάση την προσβολή/πρόκληση των φυσικών του νόμων. Το γέλιο είναι εξουσία, μας λέει η κωμωδία, γιατί ακριβώς απελευθερώνει από τον φόβο των μεγάλων αληθειών και των απαγορεύσεων. Είναι μια σωματική αντίδραση προς μια αληθινή και ανοικτή σοβαρότητα. Η σοβαρότητα που φοβάται το γέλιο της κωμωδίας δεν μπορεί να είναι πλήρης. Με παραδείγματα αντλημένα από δεκάδες συγγραφείς και παραδόσεις, ο συγγραφέας του βιβλίου μάς παραδίδει ένα σύγχρονο και βιβλιογραφικά ενημερωμένο μελέτημα-πλοηγό για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την ανατρεπτική σοβαρότητα της θεατρικής κωμωδίας και του γέλιου που τη συνοδεύει.