«Σ’ εσένα μιλώ: τον Σκοτεινό». «Πρόσεξε τι θα πεις, ίσως κάποτε τα χρησιμοποιήσω». «Είσαι ο μόνος που μπορώ να μιλήσω. Θα το ρισκάρω». Μέσα στη νύχτα, ένας άνθρωπος βαδίζει κρατώντας μια λάμπα θυέλλης. Το φως της τρεμοπαίζει –φέγγει / δεν φέγγει– όπως οι σκέψεις, οι μνήμες και οι ελπίδες του. Πόλεις άδειες, θάλασσες σκοτεινές, φωνές που έρχονται από μακριά: όλα γίνονται σκηνές μιας εσωτερικής περιπλάνησης. Η «Λάμπα θυέλλης» είναι ένα ποιητικό μυθιστόρημα για τον άνθρωπο που συνομιλεί με τις σκιές του, αναζητώντας ένα νόημα μέσα στο σκοτάδι. Μια περιπέτεια χαμηλόφωνη και στοχαστική, όπου το φως όχι μόνο σώζει, αλλά και αποκαλύπτει.