Κάποιες ιστορίες είναι προορισμένες να ειπωθούν. Κάποιες αγάπες δεν είναι προορισμένες να διαρκέσουν. Και κάποια νήματα –όσο σφιχτά κι αν αγκαλιάζονται– είναι γραφτό να κοπούν. Ο Δάφνης δεν αναζήτησε τις Μοίρες, αλλά οι Μοίρες αναζήτησαν εκείνον. Η αγάπη τον παρέσυρε σαν βαθύ ποτάμι – μα ακόμα και σε ρηχά νερά, μπορείς να πνιγείς. Οι θεοί παίρνουν θέση. Οι θνητοί παλεύουν να ελευθερωθούν. Η επιθυμία και η καταστροφή γίνονται ένα, αδύνατο να ξεχωρίσουν. Ο Δάφνης είναι παγιδευμένος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο: μια ιστορία παλαιότερη από τον χρόνο, ένα τραγούδι που παιζόταν πολύ πριν από τη γέννησή του. Μια ιστορία αφοσίωσης και προδοσίας. Σιωπής και μελωδίας. Η μονομαχία θα δοθεί ξανά. Ο Κάτω Κόσμος περιμένει. Θα ακολουθήσεις τον Δάφνη στον Άδη; Καμιά φορά κάνουμε πράγματα όχι γιατί προσδοκούμε να κερδίσουμε κάτι, αλλά γιατί αξίζει να χάσουμε.