ΓΥΜNH ΣΑΝ ΛΟΥΡIΔΑ ΣΟΥ ΧΑΡIΖΩ το σκοτάδι του κόμπου σού χαρίζω το σκοτάδι του κόμπου με τον οποίο με δένω – στο ίδιο μου το κατάρτι – κόντρα στις διαταραχές της ισορροπίας ξέχασα πολλά μα θυμάμαι πως είπα το σκοτάδι είναι δικό μου και θα ζήσω και με τα δύο όσο μου μένει φως πάνε χρόνια και χρόνια που το είπα με το στόμα γεμάτο νερό όταν δεν ήμουν ακριβώς αυτή που τώρα χαρίζεται ούτε τελείως άλλη τo είπα σε ένα άτομο και σε άλλο άτομο μες στο σκοτάδι του κόμπου με το στόμα γεμάτο νερό από ένα χτύπημα της θάλασσας τα χτυπήματα της θάλασσας απαγκιστρώνουν τις λέξεις του στόματος που λέει βλέπω με επίγνωση του ορίου και του ορίζοντα όχι χωρίς ματαίωση και θαυμασμό ξέρω ότι έχω πυρετό γιατί αισθάνομαι το δέρμα να φλέγεται από το πλευρό της σάρκας κάτω απ’ τη συνείδηση όπου βουτάω και εισάγομαι μέσα σ’ εμένα την ίδια όπου μασάω την πιθανότητα να επιπλεύσω και να βουλιάξω από τη μια και από την άλλη του στόματος ώσπου τις καταπίνω